Dostawca w Telekomunikacji i Teleinformatyce

Lista zapytań
Kable miedziane

Z powodu swojej doskonałej przewodności oraz innych korzystnych naturalnych właściwości miedź stanowi tradycyjne medium przesyłowe w kablach telekomunikacyjnych.

Ze względu na budowę toru transmisyjnego sygnałów rozróżniamy kable z torami symetrycznymi i torem współosiowym.

Tor symetryczny charakteryzuje wzajemnie symetryczny układ (odbicie zwierciadlane) dwóch identycznych żył izolowanych, ułożonych jedna obok drugiej, przy czym odległość między nimi jest niezmienna.

Tor współosiowy zbudowany jest z pojedynczej żyły izolowanej, wokół której znajduje się druga żyła, cylindryczna, otaczająca izolację, przy czym osie obu żył pokrywają się (żyły ułożone są współosiowo).

Kabel miedziany składa z ośrodka kabla oraz barier przeciwwilgociowych, ekranów, obwoju ośrodka, zewnętrznej powłoki lub powłok, osłon ochronnych.

Ośrodek kabla to zasadnicza część kabla odpowidająca za transmisję sygnałów telekomunikacyjnych stanowi grupę izolowanych żył, wiązek, pęczków i innych elementów skręconych lub ułożonych równolegle. W telekomunikacji stosuje się wiązki parowe lub czwórkowe. Skręcanie żył w wiązki (parowe, czwórkowe) są skutecznym i powszechnie stosowanym sposobem zmniejszenia rozpraszania energii sygnałów, ponieważ zapobiega przenikaniu sygnałów do sąsiednich torów i do otoczenia. Tym samym, zmniejsza przenikanie sygnałów z torów sąsiednich do torów wiązki (przeniki) oraz od źródeł zewnętrznych (zakłócenia).

Żyły mogą być wykonane jako jednodrutowe lub wielodrutowe o izolacji polwinitowej lub polietylenowej. W kablach telekomunikacyjnych stosuje się głównie żyły o średnicy 0,5mm. Występują również żyły 0,4mm, 0,6mm, 0,8mm. W kablach specjalnych mogą być żyły o innych średnicach.

Powłoki  Zadaniem powłoki jest ochrona ośrodka kabla i izolacji przed wpływem czynników zewnętrznych, które mogą wystąpić w miejscu zainstalowania kabla. Zagrożeniami dla kabli są: narażenia mechaniczne występujące podczas układania kabla i/lub w czasie jego eksploatacji, wilgoć, oleje i rozpuszczalniki, ozon, promieniowanie słoneczne, podwyższona lub obniżona temperatura. Zagrożeniem mogą być gryzonie (np. szczury lub termity), a w mokrym klimacie tropikalnym, zagrożeniem mogą być grzyby. Powłoka powinna być zatem szczelna i odporna na działanie każdego z czynników, jakie mogą wystąpić podczas instalowania kabla i podczas eksploatacji, wzdłuż całej trasy ułożenia kabla. Aby spełnić to zadanie, materiał powłoki musi być odpowiednio dobrany. Jako powłoki używa się Polwinity (PVC), Polietylen (PE), Polietylen spieniony, Polipropylen (PP), Tworzywa bezhalogenowe nie rozprzestrzeniające płomienia (HFFR – ang. Halogen Free Flame Retardant).

Bariery przeciwwilgociowe Kable ułożone w ziemi muszą być szczególnie chronione przed wilgocią. Wilgoć dostająca się do wnętrza kabla powoduje trwałe zmiany własności materiałów izolacyjnych i korozję żył. Kabel traci swoje założone własności elektryczne. Zmienia się pojemność żył i wiązek, maleje wytrzymałość elektryczna izolacji. W kablach przeznaczonych do ułożenia w ziemi lub w pomieszczeniach o dużej wilgotności, sama powłoka z tworzywa jest zazwyczaj niewystarczającym zabezpieczeniem, ponieważ jest przenikliwa dla pary wodnej. W takich przypadkach stosuje się dodatkowe zabezpieczenia, nazywane barierami przeciwwilgociowymi: poprzeczną i wzdłużną. Bariera poprzeczna zabezpiecza przed wnikaniem pary wodnej natomiast bariera wzdłużna zapobiega penetracji wody wewnątrz kabla.

Osłony ochronne - pancerz, to zewnętrzna ochrona służąca głównie za ochronę mechaniczną kabla który może dzięki temu być stosowany w miejsach o szczególnym narażeniu na uszkjodzenia mechaniczne.  Pancerz wykonyje się z taśm stalowych lub drutów stalowych.

ekran, warstwa metalowa wokół żyły lub wiązki żył, albo wokół ośrodka kabla, której zadaniem jest ochrona przesyłanych sygnałów przed niepożądaną emisją do otoczenia lub zakłóceniami od pól zewnętrznych

Główne parametry transmisyjne kabli telekomunikacyjnych:

Rezystancja żyły (ang. conductor resistance) [Ω/km] mierzona jest prądem stałym i jej wartość zależy od średnicy (przekroju) żyły kabla. Rezystancja wpływa na tłumienie (straty) energii sygnałów o częstotliwościach akustycznych i ma istotny wpływ na tłumienie sygnałów o częstotliwościach radiowych.

Asymetria rezystancji (ang. resistance unbalance) [%] dotyczy wyłącznie torów symetrycznych i jest nią różnica rezystancji dwóch żył tej samej wiązki kabla. Małe wartości asymetrii rezystancji świadczą o poprawnym wykonaniu kabla.

Rezystancja izolacji (ang. insulation resistance) [MΩ·km] mierzona jest prądem stałym między jedną z żył kabla i pozostałymi żyłami zwartymi, lub między zanurzoną w wodzie żyłą a wodą. Jej wartość zależy od materiału izolacji i od jej grubości.

Odporność izolacji na napięcie probiercze (ang. dielectric strength) [V], stałe lub przemienne, przyłożone przez 1 minutę, jest próbą potwierdzającą poprawne wykonanie izolacji gotowego kabla. Pojemność skuteczna (ang. mutual capacitance) [nF/km] to pojemność między żyłami tego samego toru symetrycznego, określana jest zwykle dla częstotliwości 1 kHz.

Asymetria pojemności względem ziemi (ang. capacitance unbalance to ground) [pF/km] dotyczy wyłącznie torów symetrycznych i jest różnicą pojemności cząstkowych poszczególnych żył tego samego kabla względem ziemi. Małe wartości asymetrii pojemności świadczą o poprawnym wykonaniu kabla. Impedancja sprzężeniowa ekranu (ang. transfer impedance) [mΩ/m] charakteryzuje przenikanie energii elektromagnetycznej przez ekran i mierzona jest zwykle przy częstotliwości 10 MHz.

Impedancja falowa (ang. characteristic impedance) [Ω] torów kabla, wynika bezpośrednio z konstrukcji tych torów i określana jest zwykle dla częstotliwości 1 MHz. Decyduje o zastosowaniu kabla. Ze względu na warunek dopasowanie impedancji, impedancja falowa toru oraz impedancja wyjściowa nadajnika i impedancja wejściowa odbiornika powinny być takie same.

Tłumienność falowa (ang. attenuation loss) [dB/km, dB/100m] określa tłumienie sygnału wywołane przez elementy kabla. Podawane są wartości maksymalne dla zakresu częstotliwości radiowych. Informuje o poziomie jakości konstrukcji kabla.

Tłumienność odbiciowa (ang. return loss, RL) [dB] określona jest przez różnicę poziomów (w decybelach) sygnału użytecznego oraz niepożądanego echa pierwotnego (wypadkowego sygnału odbić jednokrotnych od nieregularności wewnętrznych kabla) w punkcie dołączenia źródła. Podawane są wartości minimalne dla zakresu częstotliwości radiowych. Informuje o poziomie jakości wykonania kabla.

Tłumienność przenikowa [dB] określona jest przez różnicę poziomu sygnału użytecznego, w miejscu dołączenia jego źródła do toru zakłócającego, oraz poziomu szkodliwego sygnału przeniku, wywołanego przez przenikanie energii elektromagnetycznej sygnałów do sąsiedniego toru zakłócanego, na jednym z jego końców: przy źródle sygnału (tłumienność zbliżnoprzenikowa, ang. near end cross-talk, NEXT) bądź na przeciwległym końcu (tłumienność zdalnoprzenikowa, ang. far end cross-talk, FEXT)). Podawane są wartości minimalne dla zakresu częstotliwości radiowych. Informuje o poziomie jakości wykonania kabla.

W zależności od zastosowania rozróżniamy telekomunikacyjne kable:

- Miejscowe

- Zakończeniowe

- Górnicze

- Instalacyjne

- Montażowe

- Radiofoniczne

- specjalne

Kable miedziane

Wybrane produkty: