• Język: Polski Polski
  • Waluta: PLN
  • Zmień

Język:

Waluta:

Koszyk
Filtry
  • Status dostępności:
  • Producent:
  • Zakres cen
    zł
    zł

Dodano produkt do koszyka

Osprzęt do uziomów pionowych

Osprzęt do uziomów pionowych - zastosowanie i dobór

Osprzęt do uziomów pionowych obejmuje elementy niezbędne do budowy, montażu i utrzymania systemu uziemienia obiektów - taśmy bednarkowe, bijaki uziomowe, dławiki uziomowe, druty pomiedziowane oraz preparaty do modyfikacji rezystywności gruntu. Kompletny zestaw osprzętu gwarantuje skuteczne odprowadzanie prądu piorunowego i potencjałów niebezpiecznych.

  • Taśma bednarki, bijaki i dławiki uziomowe - montaż uziomów szpilkowych w gruncie
  • Druty pomiedziowane i cynk w sprayu - ochrona elektryczna i antykorozyjna
  • Preparaty do zmiany rezystywności gruntu - poprawia skuteczność uziomów w suchym lub skalistym terenie

» Przeczytaj więcej

Wszystkie produkty

Wyników na stronie
Sortuj wg:
Wyników na stronie

Osprzęt do uziomów pionowych do instalacji odgromowych i ochronnych

Uziom pionowy wymaga osprzętu dopasowanego do średnicy pręta, rodzaju połączenia i technologii pogrążania w gruncie. Zakres obejmuje złącza, bijaki, końcówki robocze, bednarki, druty pomiedziowane, środki do zabezpieczania powłok oraz preparaty modyfikujące grunt. Bezpośrednie uderzanie młotem w gwint pręta albo połączenie stali ocynkowanej z miedzią bez oceny ryzyka korozji galwanicznej może obniżyć trwałość instalacji wykonanej według PN-EN 62305-3.

Normy dotyczące osprzętu uziomowego

Elementy połączeniowe urządzenia piorunochronnego należy dobierać według PN-EN IEC 62561-1, a wymagania dla przewodów i uziomów określa PN-EN IEC 62561-2. Zasady wykonania uziemień ochronnych instalacji niskiego napięcia zawiera PN-HD 60364-5-54. Projektant powinien wskazać układ uziomowy, materiał, przekrój przewodów oraz wymagany sposób zabezpieczenia połączeń znajdujących się w gruncie.

W starszych projektach nadal występuje oznaczenie PN-EN 50164-2. Przy kompletowaniu materiałów do przetargu trzeba sprawdzić, czy specyfikacja wymaga dokumentów według tej wycofanej serii, czy według aktualnej PN-EN IEC 62561. Samo podobieństwo wymiarów złącza nie potwierdza zgodności mechanicznej ani odporności na prąd piorunowy.

Elementy systemu uziomu pionowego

Element Funkcja w instalacji Kryterium doboru Typowy błąd wykonawczy
Złącze pręt-pręt Łączy kolejne odcinki uziomu podczas pogrążania Średnica, gwint, materiał i system prętów, między innymi M12 lub M16 zależnie od rozwiązania Łączenie części o zgodnym gwincie, lecz z różnych systemów i bez potwierdzonej wytrzymałości złącza
Złącze pręt-bednarka Łączy uziom pionowy z przewodem uziemiającym albo otokiem Zakres średnic pręta, szerokość i grubość bednarki, zgodność materiałowa Zaciśnięcie bednarki poza powierzchnią roboczą złącza lub zastosowanie zwykłego zacisku kablowego
Bijak i końcówka do wbijania Przenoszą energię młota na pręt bez uderzania bezpośrednio w gwint Typ głowicy uziomu oraz uchwyt stosowanego narzędzia Praca zużytą końcówką, która deformuje górną część pręta
Bednarka 30 × 4 mm lub 40 × 4 mm Łączy uziomy pionowe i prowadzi połączenie do instalacji odgromowej lub głównej szyny uziemiającej Materiał, przekrój wskazany w projekcie i warunki korozyjne gruntu Ostre załamanie płaskownika i brak zabezpieczenia miejsca cięcia
Drut pomiedziowany Tworzy przewód uziomowy albo połączenie w systemie przewidzianym przez producenta Średnica, grubość powłoki i dopuszczony sposób układania Traktowanie każdego drutu pomiedziowanego jako pręta przeznaczonego do pogrążania udarowego
Cynk w sprayu Zabezpiecza lokalne miejsca obróbki elementów ocynkowanych Stan podłoża oraz procedura naprawy powłoki według PN-EN ISO 1461 Pokrycie rdzy preparatem bez oczyszczenia powierzchni
Preparat do gruntu Poprawia kontakt uziomu z podłożem i stabilizuje warunki wilgotnościowe Rezystywność gruntu w Ω·m, skład chemiczny podłoża i instrukcja produktu Zastępowanie pomiaru rezystywności arbitralnie dobraną ilością granulatu

Dławik uziomowy może oznaczać łącznik kolejnych prętów albo element przyłączeniowy, zależnie od nazewnictwa danego systemu. Przed zamówieniem trzeba porównać kartę pręta, typ gwintu M12 lub M16 oraz funkcję złącza. Dławik przeznaczony do przedłużania uziomu nie zastępuje zacisku pręt-bednarka.

Złącze uziomu, złącze uziomowe i złącze uziemienia

Złącze uziomu pręt-pręt przenosi siły występujące podczas pogrążania oraz zachowuje ciągłość elektryczną pomiędzy odcinkami. Złącze uziomowe pręt-bednarka pracuje po zakończeniu wbijania i łączy elektrodę z przewodem uziemiającym. W specyfikacji materiałowej te dwa elementy powinny mieć osobne pozycje, nawet gdy producent używa dla obu określenia „złączka”.

Określenie złącze uziemienia bywa stosowane także wobec złącza kontrolnego instalowanego nad gruntem. Taki element umożliwia rozłączenie przewodu odprowadzającego od uziomu na czas pomiaru, natomiast złącze zakopane przy pręcie powinno pozostać trwałe i chronione przed korozją. Zamiana tych elementów utrudnia późniejszą kontrolę według PN-HD 60364-6.

Przy łączeniu stali pomiedziowanej, miedzi, stali ocynkowanej i stali nierdzewnej trzeba uwzględnić pary galwaniczne oraz skład gruntu. Złącze uziomowe powinno być przeznaczone do konkretnego zestawienia materiałów. Warstwa cynku naniesiona natryskowo po montażu nie zastępuje złącza bimetalicznego ani fabrycznej powłoki pomiedziowanej.

Młot, bijak i końcówka do wbijania uziomu

Młot do wbijania uziomów dobiera się do długości odcinków, rodzaju gruntu, liczby punktów oraz dopuszczalnego obciążenia pręta. Młot ręczny sprawdza się przy pojedynczych uziomach w gruncie podatnym, lecz zwiększa ryzyko uderzeń nieosiowych. Przy większym zakresie robót stosuje się młot udarowy z adapterem właściwym dla danego systemu prętów.

Końcówka do wbijania uziomu, nazywana także bijakiem lub głowicą roboczą, chroni gwint i przekazuje udar w osi pręta. Nie należy mylić jej z grotem montowanym na dolnym końcu pierwszego pręta. Grot rozsuwa grunt, natomiast końcówka górna współpracuje z młotem do wbijania uziomów.

Udar trzeba przerwać, gdy pręt przestaje zagłębiać się, odchyla się od osi albo złącze zaczyna się deformować. Dalsze wbijanie może uszkodzić powłokę miedzianą lub cynkową oraz zerwać gwint M12 albo M16. W gruncie kamienistym należy rozważyć zmianę lokalizacji, wykonanie dodatkowych uziomów lub inną metodę przewidzianą w projekcie.

Przed rozpoczęciem prac trzeba ustalić przebieg kabli, rurociągów i kanalizacji podziemnej. Mały otwór w nawierzchni nie eliminuje ryzyka kolizji z infrastrukturą. Dokumentacja geodezyjna i lokalizacja tras są wymagane również wtedy, gdy uziom jest pogrążany przy szafie telekomunikacyjnej albo maszcie.

Bednarka i szpilki uziomowe

Określenie „szpilki do bednarki” jest skrótem wykonawczym odnoszącym się do prętów połączonych z płaskownikiem za pomocą zacisku pręt-bednarka. Bednarka nie może być mocowana bezpośrednio do gwintu ani dociskana przypadkową śrubą. Połączenie powinno odpowiadać PN-EN IEC 62561-1 i zakresowi wymiarów podanemu w karcie złącza.

Odpowiedź na pytanie, jaka bednarka do uziomu będzie właściwa, wynika z projektu i warunków korozyjnych. W tej grupie zastosowań spotyka się płaskowniki 30 × 4 mm oraz 40 × 4 mm, ocynkowane albo pomiedziowane. Większy przekrój zwiększa zużycie materiału i utrudnia formowanie, natomiast zbyt mały może nie spełnić wymagań mechanicznych lub prądowych instalacji.

Przekrój bednarki do uziemienia nie wynika wyłącznie z klasy LPS I, II, III lub IV. Trzeba uwzględnić materiał przewodu, wymagania PN-EN 62305-3, sposób prowadzenia, możliwość korozji oraz funkcję w instalacji ochronnej według PN-HD 60364-5-54. W dokumentacji przetargowej należy sprawdzić także wymagania operatora, które mogą być bardziej rygorystyczne od minimalnych zapisów normy.

Uziom fundamentowy wykonuje się przed betonowaniem i zapewnia mu ciągłość na połączeniach oraz wyprowadzenia w miejscach wskazanych w projekcie. Uziomy pionowe mogą uzupełniać uziom fundamentowy, gdy wynik pomiaru lub warunki obiektu tego wymagają. Decyzji, czy uziom fundamentowy jest konieczny, nie należy podejmować na podstawie samego rodzaju bednarki.

Dobór do gruntu i warunków korozyjnych

Rezystywność gruntu podaje się w Ω·m, natomiast rezystancję wykonanego uziemienia w Ω. Tych wartości nie można stosować zamiennie. Pomiar rezystywności przed wykonaniem robót pozwala porównać wariant z dłuższymi prętami, większą liczbą uziomów oraz preparatem bentonitowym lub węglowym.

Preparat modyfikujący grunt poprawia lokalny kontakt elektrody z podłożem, lecz nie gwarantuje osiągnięcia jednej wartości rezystancji w każdym terenie. Efekt zależy od wilgotności, uziarnienia, składu chemicznego i rozmieszczenia uziomów. Po aplikacji nadal wymagany jest pomiar instalacji, a wynik trzeba odnieść do projektu.

Warunek terenowy Zalecenie projektowe Koszt lub ograniczenie
Grunt o wysokiej rezystywności w Ω·m Porównać zwiększenie głębokości, liczbę prętów i zastosowanie preparatu do gruntu Więcej prętów zwiększa zakres robót, a preparat wymaga przygotowania otworu zgodnie z instrukcją
Grunt kamienisty lub skalisty Zweryfikować możliwość pogrążania i alternatywną lokalizację uziomu Silniejszy młot nie usuwa ryzyka uszkodzenia gwintu i powłoki
Grunt agresywny chemicznie Dobrać materiał elektrody i złącza na podstawie warunków korozyjnych Materiały o wyższej odporności wymagają zachowania zgodności całego układu
Nawierzchnia utwardzona Przewidzieć dostęp do złącza kontrolnego i trasę bednarki Mały otwór montażowy ogranicza rozbiórkę nawierzchni, lecz utrudnia kontrolę połączenia zakopanego

Uziemienie masztu, pilonu i infrastruktury telekomunikacyjnej

Przy zadaniu opisanym skrótem „pilon uziemienie” trzeba rozdzielić uziemienie konstrukcji, połączenia wyrównawcze, przewody odprowadzające i ochronę przepięciową. Stalowy pilon lub maszt telekomunikacyjny łączy się z układem uziomowym w punktach wskazanych przez projektanta. Zasady ochrony odgromowej obiektu określa PN-EN 62305-3, a ochronę urządzeń elektrycznych i elektronicznych obejmuje PN-EN 62305-4.

Do uziemienia szaf zewnętrznych, konstrukcji antenowych oraz punktów zasilania nie należy dobierać złącza wyłącznie według średnicy śruby. Trzeba sprawdzić materiał konstrukcji, przekrój przewodu, spodziewane oddziaływanie prądu piorunowego i sposób kontroli połączenia. Elementy dla całej instalacji są dostępne w kategorii ochrona odgromowa.

Kolejność montażu uziomu szpilkowego

  1. Sprawdzić projekt, lokalizację infrastruktury podziemnej i wymaganą dokumentację według PN-EN 62305-3 lub PN-HD 60364-5-54.
  2. Dobrać pierwszy pręt, grot, złącza pręt-pręt, końcówkę do wbijania uziomu oraz młot zgodny z systemem.
  3. Pogrążać pręt osiowo, kontrolując stan gwintu i powłoki po każdym odcinku.
  4. Połączyć kolejne pręty złączem przeznaczonym do przenoszenia udaru, bez zastępowania go tuleją kablową.
  5. Podłączyć bednarkę złączem pręt-bednarka i zabezpieczyć miejsce obróbki zgodnie z technologią powłoki.
  6. Wykonać pomiar rezystancji, protokół oraz dokumentację powykonawczą z lokalizacją wszystkich punktów kontrolnych.

Pomiar i odbiór instalacji

Rezystancję uziemienia można mierzyć metodą spadku potencjału z elektrodą prądową i napięciową. Przyrząd powinien spełniać wymagania PN-EN 61557-5, a rozmieszczenie sond musi ograniczać nakładanie się stref potencjału. Pojedynczy odczyt bez sprawdzenia stabilności po przesunięciu sondy może dać błędny wynik.

PN-EN 62305-3 nie ustanawia uniwersalnego wymagania, że każdy uziom klasy LPS I musi mieć rezystancję poniżej 10 Ω. Wartość odbiorczą określa projekt, funkcja uziemienia, układ elektrod i wymagania właściciela infrastruktury. Dla obiektu telekomunikacyjnego mogą obowiązywać odrębne warunki operatora.

Protokół odbioru powinien wskazywać metodę pomiarową, model miernika, wynik w Ω, warunki gruntu i datę badania. Dokumentacja powykonawcza powinna zawierać liczbę i lokalizację uziomów, typ złączy oraz przebieg bednarki. Brak tych danych utrudnia okresową kontrolę po przebudowie nawierzchni lub rozbudowie masztu.

Powiązane materiały i narzędzia

FAQ dotyczące osprzętu do uziomów pionowych

Czy bednarkę ocynkowaną można układać bezpośrednio w gruncie?

Tak, jeżeli projekt dopuszcza takie rozwiązanie, powłoka spełnia wymagania dla przewidzianego środowiska, a miejsca cięcia i wiercenia zostaną naprawione zgodnie z PN-EN ISO 1461. W gruncie agresywnym trzeba ocenić trwałość cynku oraz ryzyko korozji na połączeniu z uziomem pomiedziowanym.

Czy złącze uziomowe można zastąpić zwykłym zaciskiem śrubowym?

Nie, jeśli zacisk nie ma potwierdzonego przeznaczenia do połączeń uziomowych według PN-EN IEC 62561-1. Zwykły zacisk może nie zachować docisku po zasypaniu i nie mieć wymaganej odporności mechanicznej lub prądowej.

Jak dobrać złącze uziomu do pręta?

Należy porównać średnicę pręta, gwint M12 albo M16, materiał, typ powłoki oraz funkcję złącza. Złączka pręt-pręt musi współpracować z bijakiem i przenosić udar, natomiast złącze pręt-bednarka dobiera się także do wymiaru płaskownika, na przykład 30 × 4 mm lub 40 × 4 mm.

Kiedy stosować preparat zmniejszający rezystywność gruntu?

Decyzję podejmuje się po pomiarze rezystywności w Ω·m i porównaniu wariantów wykonawczych. W suchym piasku, żwirze lub gruncie skalistym preparat może poprawić kontakt elektrody z podłożem, ale wynik trzeba potwierdzić pomiarem rezystancji w Ω.

Jak przygotować zestaw materiałowy pod projekt lub przetarg?

Zestawienie powinno obejmować typ i liczbę prętów, złącza pręt-pręt, grot, końcówkę do wbijania, złącze pręt-bednarka, bednarkę, ochronę miejsc obróbki oraz wymagane dokumenty PN-EN IEC 62561-1 i PN-EN IEC 62561-2. Do zapytania należy dołączyć przekroje materiałów, warunki gruntu i wymagania odbiorowe inwestora.

Dobór i dostawa osprzętu pod inwestycję

Doradca techniczny Poltel pomoże skompletować osprzęt na podstawie średnicy prętów, gwintu M12 lub M16, wymiaru bednarki, materiału powłoki oraz wymagań PN-EN 62305-3. Przy zapytaniu przetargowym można uzgodnić podział dostaw zgodnie z harmonogramem robót oraz zakres dokumentacji wymaganej przy odbiorze instalacji.

Opracowanie: zespół techniczny Poltel.